Andreas Felder urodził się 6 marca 1962 roku. Jest to jeden z najbardziej utytułowanych skoczków narciarskich. Aż 25 razy wygrywał konkursy Pucharu Świata, 51 razy stawał na podium (w tym 34 razy w konkursach rozgrywanych na dużych skoczniach i mamutach). Andreas kochał duże skocznie. Prawie 2/3 zwycięstw zaliczył właśnie na nich.
Pierwsze kroki stawiał w klubie w rodzinnej miejscowości Absam, razem z Ernstem Vettorim, zresztą obydwóch nazywano w latach 80-tych "orłami z Absam" (Absamer Adlers). Kariera Feldera rozpoczęła się na dobre w latach 70-tych. Ukończył gimnazjum sportowe w Stamms. W wieku 17 lat Andreas osiągał dobre wyniki. M.in. zdobył brązowy medal na MŚ juniorów w Oernsköldsvik. W tym samym roku debiutował w Pucharze Świata, nie zdobywając jednak punktów. Rok później w klasyfikacji generalnej zajął 13 miejsce. Z pewnością sezon 1984/85 może zaliczyć do przełomowych w swojej karierze. Wtedy zdobył tytuł wicemistrza świata na skoczni normalnej w Seefeld i zajął 2 miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, wygrywając aż 6 konkursów. Wtedy rozsypał się worek z sukcesami. Kolejne sezony dały mu tytuł mistrza świata w lotach (Kulm), tytuł mistrza świata na dużej skoczni (Oberstdorf) oraz miejsca na podium Pucharu Świata. Tylko raz Andreasowi udało się wywalczyć kryształową kulę (rok 1990/91). Wśród jego największych osiągnięć trzeba uwzględnić srebrny medal olimpijski w Albertville (konkurs drużynowy).
Od 1992 roku, kiedy zakończył karierę skoczka, został trenerem. W latach 1992-1995 został trenerem austriackiej kadry B w skokach. W 1995 roku działacze postawili mu wyższy cel i trenował kadrę A. Niestety jako trener nie spełnił pokładanych w nim oczekiwań. W 1997 roku z MŚ w Trondheim kadra pod jego wodzą przywiozła tylko jeden medal (brąz Goldiego na K-90). Pożegnał się z kadrą skoczków i przebranżowił się na kombinację norweską. W latach 1997-2000 prowadził pierwszą kadrę niemiecką i znacznie polepszył jej notowania. Za jego kadencji lepsze występy zaczął odnotowywać Ronny Ackermann. Potem Felder był jednym z głównych trenerów kombinatorów austriackich. Odpowiadał za skoki kombinatorów. To właśnie ekipa austriacka w kombinacji norweskiej osiągała lepsze rezultaty od skoczków (medale w Salt Lake City i w Predazzo). Potem wrócił do skoków i został głównym trenerem kadry.