Wojciech Fortuna urodził się 6 marca 1952 roku w Zakopanem. Już jako kilkuletni chłopiec zaczął skakać na Antałówce, gdzie wraz z kolegami usypywał sobie skocznię ze śniegu. Niedługo potem został zawodnikiem Wisły-Gwardii Zakopane, gdzie już w wieku 13 lat skakał na Wielkiej Krokwi. Pierwszym jego sukcesem było zajęcie 16 miejsca na ME Juniorów w Gosau w Austrii. Fortuna zawsze miał kłopoty z telemarkiem. Przeważnie skakał dalej niż jego rywale, jednak lądował na dwie nogi, dlatego miał mniejsze szanse na końcowy sukces. Nie odnosił spektakularnych sukcesów. Dopiero po IO w Japonii w 1972 roku stał się najlepszym skoczkiem w historii Polski. Nie wszystko było jednak tak proste. Po kilku słabszych, wcześniejszych sezonach, Fortuna miał w ogóle nie jechać na Igrzyska. Ostatecznie jednak złapał formę tuż przed wyjazdem ekipy do Kraju Kwitnącej Wiśni. 11 lutego 1972 roku nadszedł dzień, który już na zawsze zmienił jego życie. Skocznia Okurayama w Japonii okazała się jednym z najszczęśliwszych miejsc także dla polskich skoków narciarskich. Wtedy to w pierwszej serii, po idealnym wybiciu z progu, 18 latek z Zakopanego zdeklasował wszystkich rywali (111 metrów i 130,4 punkty). Nikt ni był w stanie go pokonać, mimo słabszego skoku w drugiej serii (87,5 m). Polak zdobył złoto olimpijskie i zagrał na nosie faworyzowanym Japończykom, wygrywając zaledwie o 0,1 punktu! Tym samym Fortuna został Mistrzem Świata w skokach, gdyż za zwycięstwo olimpijskie w tamtych czasach oprócz złotego medalu olimpijskiego przyznawano także złoty krążek FIS. Niemniej jednak do dziś jego skok z pierwszej serii stał się symbolem oszałamiającego sukcesu.

Po Olimpiadzie w Sapporo Wojciech Fortuna występował jeszcze kilka sezonów, ale nigdy później nie osiągnął aż tak wysokiej formy, ani nawet podobnego sukcesu. Jego najlepsze wyniki to m.in. 15 miejsce w TCS i Mistrzostwo Polski w 1972 roku. Po latach chwały, poszedł w niełaskę. Gazety pisały o nim jako o skoczku jednego skoku, któremu udało się wykorzystać podmuch wiatru. Po zakończeniu kariery i chudych latach dla skoków narciarskich w Polsce zapomniano o Fortunie. Trochę podłamało go to psychicznie. Chciał pracować w klubie, w którym kiedyś skakał Wiśle-Gwardii Zakopane, lecz odprawiono go z kwitkiem. Mistrz Olimpijski imał się różnych zajęć. Przez pierwsze 8 lat prowadził taksówkę w Zakopanem, potem handlował walutą jako cinkciarz. W 1994 roku komentował konkursy skoków w TV. W końcu wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został malarzem pokojowym. Obecnie jest dobrze radzącym sobie biznesmenem i zatrudnia 11 osób w swojej własnej firmie „Fortuna Service Inc.”. W USA w 2001 roku wydał książkę autobiograficzną p.t.: "Szczęście w powietrzu".