Każda skocznia narciarska przed dopuszczeniem do skoków musi zostać sprawdzona przez komisję FIS. Dotyczy to także obiektów bardzo małych, jedynie skocznie zupełnie amatorskie, budowane przez mieszkańców nie są oficjalnie zarejestrowane.

Certyfikat (zwany oficjalnie potwierdzeniem profilu skoczni) nie jest tożsamy z homologacją, dopuszczającą organizowanie na danym obiekcie zawodów międzynarodowych.
Wartości wszystkich parametrów muszą być zawarte w pewnych granicach zależnie od wielkości obiektu.
Certyfikat jest ważny przez pięć lat. Po upływie tego okresu konieczna jest ponowna kontrola - przeprowadza się ją także po każdej zmianie profilu skoczni.

Czytanie certyfikatu skoczni stanowi pewną sztukę, choć wielu rzeczy można się dość łatwo domyślić ze schematu - prawdziwie poszkodowane są tu tylko osoby o słabym wzroku, bo dokumenty te drukowane są bardzo drobnymi znakami. Poniżej podajemy jednak wyjaśnienie poszczególnych symboli, zmieniając jedynie ich styl na mniej urzędowy w porównaniu z dokumentami.

Rozbieg:
e - długość rozbiegu od najwyższej belki startowej do początku progu
es - strefa miejsc startowych
t - długość progu
γ - kąt nachylenia rozbiegu
α - kąt nachylenia progu (10-12 stopni), dawniej próg bywał bardziej płaski
b1 - szerokość rozbiegu
r1 - promień łuku przejścia z rozbiegu na próg

Ta ostatnia wartość jest dość abstrakcyjna, jednak stanowi bardzo ważny parametr, często podawany w opisach przy braku wielu innych parametrów.

Profil zeskoku:
T - krawędź progu
S - wysokość progu
P - początek strefy lądowania (niebieska taśma z boku, na igelicie osobna linia)
K - punkt konstrukcyjny
L - koniec strefy lądowania
U - koniec przejścia z zeskoku na wybieg
W - odległość od progu do punktu K... czyli po prostu wartość równa odległości punktu K
h - różnica wysokości między krawędzią progu a punktem K
n - pozioma odległość między tymi samymi punktami

Iloraz h/n, wyrażający średnie nachylenie zeskoku na całej tej długości (patrz β) bywa uznawany za jeden z najważniejszych parametrów skoczni.

hP - różnica wysokości między krawędzią progu a P
nP - pozioma odległość między krawędzią progu a P
Zu - różnica wysokości między U a najwyższym punktem okręgu r2
L1 - długość łuku P-K
L2 - długość łuku K-L
L3 - długość strefy lądowania P-L
a - długość wybiegu
βo - kąt nachylenia zeskoku przy progu skoczni

(W praktyce tuż pod progiem teren jest niemal płaski. Na dużych skoczniach jest to dobrych parę metrów, często oddzielonych od właściwego zeskoku barierką - co pozwala skoczniołazom na pobyt pod progiem i podpisywanie się na tej ścianie)

βp - kąt nachylenia zeskoku w punkcie P
β - kąt nachylenia zeskoku w punkcie K
βL - kąt nachylenia zeskoku w punkcie L
rL - promień łuku strefy lądowania
r2 - promień łuku od L do U (określający jak łagodne jest przejście na wybieg skoczni)
b2 - szerokość zeskoku pod progiem
bK - szerokość zeskoku w punkcie K
bA - szerokość na początku wybiegu (często taka sama, jak szerokość w punkcie K)
Komplikacje wprowadzają kompleksy skoczni z połączonymi wybiegami)

Wieża sędziowska:
d - pozioma odległość między krawędzią progu a środkiem najniższej kabiny sędziowskiej
q - pozioma odległość między przodem wieży a osią skoczni
f - różnica wysokości między krawędzią progu a środkiem najniższej kabiny sędziowskiej

Skocznie igelitowe otrzymują dodatkowy certyfikat pokrycia letniego. Na dokumencie wyszczególnione są: skład chemiczny tworzywa, wymiary pojedynczych kawałków, sposób mocowania, konstrukcję podłoża, materiał, z którego wykonany jest rozbieg letni i wymiary całego pokrycia skoczni.

Certyfikat skoczni - obrazek (kliknij aby powiększyć)

« powrót do strony głównej