Na dużej skoczni w Salt Lake City do 2001 roku odbyły się tylko jedne duże zawody - konkurs Pucharu Świata w styczniu 2001. W 2002 roku skocznia była areną zmagań Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Skocznie w SLC są częścią Parku Sportów Zimowych (obecnie przemianowanego na Park Olimpijski), mieszczącego również m.in. tory bobslejowe i trasy do uprawiania narciarstwa alpejskiego. Park dostał nagrodę MKOl-u za projekt i ekologiczną budowę (dołożono starań, by prace budowlane nie zaszkodziły zwierzętom żyjącym na tych terenach ani nie spowodowały nadmiernej erozji gleby). Cały park leży na wysokości 2200 m n.p.m., czemu zawdzięcza przede wszystkim znakomite warunki śniegowe. Skocznia leży w zagłębieniu, więc powinna być dobrze osłonięta od wiatru (choć ostatnie zawody PŚ pokazały, że i tu osłona nie jest absolutna). Rozrzedzone powietrze odpowiada skoczkom. Rozbieg jest stromy, a panorama bardzo efektowna. Wszystko to razem czyni obiekt w Park City skocznią bardzo dobrze dostosowaną do potrzeb zawodów. W 2003 roku K-120 debiutowała w letnim Pucharze Kontynentalnym. Najdłuższy skok wykonał na tym obiekcie Marcin Bachleda, jednak miesiąc później kombinator norweski Johnny Spillane poprawił go aż o 2,5 m. Na początku października 2005 roku M.Bachleda znów skoczył dalej - 137.5 metra.