O skoczni w Willingen wspomina się niekiedy, że jest siódmą co do wielkości skocznią na świecie. Istotnie - dłuższe skoki można oddawać tylko na pięciu "mamutach". To tutaj Janne Ahonen uzyskał 152 m, rekord świata w długości skoku z dużej skoczni (wcześniej Adam Małysz skoczył 151,5 m). Nawet skoki na odległość ponad 140 m są tu bezpieczne. Na skoczni prawie od początku jej istnienia organizowane są zawody Pucharu Świata i Pucharu Kontynentalnego. W 2000 r. miała miejsce wielka przebudowa obiektu. Drewniana wieża została zastąpiona potężną stalową konstrukcją, całą skocznię powiększono tak, że stała się największą spośród skoczni mniejszych niż mamucie. Teraz jest to obiekt bardzo nowoczesny, przystosowany do nowoczesnej techniki skoku.
W 2003 r. punkt konstrukcyjny przesunięto na 130. metr. Osobliwe jest to, że zmiana była czysto "formalna", obyła się bez żadnej korekty innych parametrów, bez przebudowy. Być może zarząd klubu uznał po prostu, że "rozziew" między punktem K a rekordem jest zbyt duży. Akurat obecnie FIS zezwolił na budowę dużych skoczni o punkcie konstrukcyjnym powyżej 120 m. O ile wcześniej na Mühlenkopfschanze rokrocznie padały rekordy wysokości not końcowych na skoczni nie-mamuciej, teraz noty za skoki na bardzo duże odległości wydają się dziwnie niskie. Oczywiście w związku ze zmianą punktu K 60 punktów otrzymuje się teraz za skok na 130, a nie 120 m.