Johan Remen Evensen szerszej publiczności pokazał się dopiero w sezonie 2006/07. Nieznany wtedy zawodnik pojechał na konkursy FIS Cup do Japonii. W Zao zajął 1 i 2 miejsce oraz wygrał konkurs w Sapporo. Szybko awansował do Pucharu Kontynentalnego i w Zakopanem w finale CoC stanął na drugim stopniu podium. Można powiedzieć, że przebojem wdarł się do światowych skoków. Mika Kojonkoski powołał go na finałowe loty w Planicy. Jego popularność dodatkowo może wzmóc podobny styl do Bjoerna Einara Romoerena.
Pierwszy występ w PŚ i przebrnięcie przez kwalifikacje zanotował w Trondheim w grudniu 2008 roku, zajął wtedy wysoką 10 i 12 lokatę. Jeszcze lepiej było tydzień później w Pragelato. Najpierw był siódmy, a potem zajął miejsce na najniższym stopniu podium i było to jego największe osiągnięcie. Przebił się do podstawowej kadry zostawiając w tyle Romoerena czy Ljoekelsoeya. Znakomicie sprawdził się na mamucie w Oberstdorfie ponownie stając na podium PŚ, przy okazji bijąc swój rekord życiowy - 223,5 metra. Pojechał jako podstawowy zawodnik na MŚ do Liberca. Tam indywidualnie zajął 27 miejsce na K-90 i 30 miejsce na K-120. Dużo lepiej było w drużynie, wspólnie z Jacobsenem, Bardalem i Hilde zdobył srebrny medal. W lutym 2011 roku dwukrotnie poprawiał rekord świata w długości skoku na nowym obiekcie w Vikersund - najpierw w treningu uzyskał 243 metry, następnie w kwalifikacjach poleciał na odległość 246,5 metra. Dzień później odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze, stając na najwyższym stopniu podium wspólnie z Gregorem Schlierenzauerem. Zakończył przedwcześnie karierę zaskakując cały świat skoków. Odszedł jako rekordzista świata.