Kulturowe znaczenie Holmenkollen jest nie do przecenienia. Nazywana "skocznią królewską", "świętą górą", uchodzi za najpiękniejszą skocznię świata i kolebkę skoków narciarskich (to ostatnie nie do końca ściśle). Jej poprzedniczką była mała Husebybakken, na której zawody były organizowane w latach 80. XIX wieku. Na dzisiejszej skoczni organizowane są zawody Pucharu Świata (Turniej Skandynawski) i Pucharu Kontynentalnego, miasto raz gościło olimpiadę (1952) i kilkakrotnie Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym.
Wiosną dolna część zeskoku i wybieg są zalewane wodą. W powstałym w ten sposób sztucznym zbiorniku głębokości 25 metrów można pływać, znajduje się tu "skocznia na skoczni" (skocznie do skoków akrobatycznych na nartach - w tym wypadku kończących się w wodzie, nie na dalszej części zbocza), organizowane są koncerty, podczas których orkiestra stoi na sztucznej wysepce. We wrześniu "wypuszcza" się wodę (nie wiadomo mi, jakoby był tam korek jak w wannie) i osusza teren.
Holmenkollen ma dobrą osłonę przeciwwiatrową, jednak głównym problemem nie jest tu wiatr, ale mgła. Zimą średnio co trzeci dzień jest tu mglisty - ostatnimi laty to zjawisko bardzo dało się we znaki skoczkom i organizatorom.
Konstrukcja skoczni jest nietypowa. Wzgórze Holmenkollen jest zbyt niskie, by pomieścić dużą skocznię. Dlatego część zeskoku znajduje się na sztucznie dobudowanym wzniesieniu (w budynku pod spodem znajduje się Muzeum Narciarstwa), a wybieg i część stadionu znajdują się w dużym wykopie. Poziom platformy startowej znajduje się 417 metrów nad poziomem morza, przez co obiekt góruje nad miastem i jest dobrze widoczny z fiordu. Charakterystyczną cechą Holmenkollen jest dość wysoka parabola lotu, trwającego ok. 5 sekund.
Po całym Oslo i jego okolicach rozrzuconych jest również ok. 30 małych i średnich skoczni. Najbliższa, 22-metrowa, mieści się przy stacji kolejki (formalnie metra) Graakammen.
W 2009 roku zburzono całkowicie starą Holmenkollen, a na jej miejsce powstał jeden z najnowocześniejszych obiektów. Skocznia budowana była z myślą o MŚ w 2011 roku. Jej oficjalne otwarcie nastąpiło w marcu 2010 roku, a pierwszymi skoczkami, którzy dostąpili zaszczytu testowania skoczni byli Bjoern Einar Romoeren i Anette Sagen. Punkt konstrukcyjny skoczni przesunięto na 120 metr.