Siostry

Dziś nietypowo będzie w tym felietonie - a raczej sprawozdaniu. A jakże kobieco! W końcu bardzo modnie jest pisać o kobietach. Choćby i z tej tylko przyczyny, że modnie miec kobietę. David Beckham ma swoją Victorię, Adam Małysz ma swoją Izę, a Kazimierz Marcinkiewicz - Izabel.

Zaś magazyn sportowy "Byle do Przerwy" ostatnio też miał swoje kobiety. Gościły u nas Agnieszka i Ula Radwańskie. Stworzyły świetną atmosferę, nie przechwalały się swoimi osiągnięciami na kortach i sumami na kontach. Opowiadały historię swojego życia pełnego pasji i miłości do tenisa, który towarzyszy im od czwartego roku życia. Nie miały takiego momentu, jak większość z nas, kiedy zastanawiamy się nad tym, kim chcielibyśmy zostać w przyszłości - aktorem, strażakiem, piosenkarzem? Siostry Radwańskie przyznały, że zawsze myślały tylko o treningach i tenisie, nie zastanawiały się nad inną rolą w życiu.

I co mnie w nich urzekło - ta waleczność - wzięta żywcem z tytułu mojego bloga - widoczna jest w życiu codziennym. Powiedzmy - dwa razy dziennie trening, potem wywiad w jednym radiu, potem w drugim, powrót o późnej porze do domu, sen i następny dzień monotonnego treningu. Następnie jakiś turniej, lot samolotem i nauka do sesji egzaminacyjnej na pokładzie Boeinga 767.

Wszystko pięknie wchodzi do głowy kiedy patrzy się sponad chmur na wielki mur chiński...

A potem lądują w takim Szanghaju. Witają je Chińczycy. Proponują przejazd rikszą. Siostry odmawiają. Nie mają czasu, bo zaraz turniej. Korty tenisowe wydają się takie same na całym świecie, tylko powietrze jest zupełnie inne, np. podczas Wimbledonu i Australian Open. Siostry Radwańskie pozostają za to takie same - waleczne do końca, na całym świecie.

« wszystkie wpisy