"Mała rewolucja" - tak komentowano metody treningowe, które wkrótce po objęciu stanowiska trenera reprezentacji Norwegii, wprowadził w życie Mika Kojonkoski. Od pierwszej chwili położył nacisk na trening pozycji w najeździe oraz wybicia. Norweskim skoczkom zaproponował zupełnie nową technikę najazdu, która w rezultacie wydłuża ruch wybicia z progu. Na wyćwiczenie nowych nawyków poświęcono już kilka zgrupowań. Zawodnicy są zadowoleni z ich rezultatów.

Roar Ljoekelsoey, który przygotowuje się już do swego dziesiątego sezonu w kadrze narodowej, jest optymistą: "Myślę, że nadchodzą lepsze czasy dla norweskich skoków". Według niego zasadniczym błędem zeszłorocznych przygotowań był zbyt ogólny trening siłowy i wiele zupełnie niepotrzebnych ćwiczeń mięśni od brzucha w górę. Brakowało treningu specjalistycznego, skierowanego na poprawę wyników w skokach. "Wyglądało to tak, jak gdyby piłkarzy trenować tylko w taki sposób, by byli najlepsi bez piłki" - komentuje Roar. Jednocześnie zgrupowania są teraz krótsze i jest ich mniej, co nie powoduje takich obciążeń oraz nie ma takiego wpływu na życie osobiste skoczków. W zeszłym roku każdy z zawodników przez 250 dni był w podróży!

Również Mika Kojonkoski widzi przyszłość w jasnych kolorach. "Ci chłopcy są dobrzy w powietrzu. Fizycznie są lepsi od Finów czy Austriaków. Generalnie mają większe predyspozycje do uprawiania skoków niż większość innych zawodników. Brakuje im jednak wyszkolenia technicznego i siłowego. Te braki są do nadrobienia" - z przekonaniem mówi Fin. Na początku lipca norweska kadra trenowała na skoczni Granaasen w Trondheim. Był tam czas na trening, rozrywkę i integrację. Rezultatów nie będzie póki w drużynie nie wytworzy się poczucie wspólnoty, więzi pomiędzy członkami zespołu. Takie przekonanie Kojonkoski wyniósł z treningowych doświadczeń w Finlandii i Austrii.

Nowy trener Norwegów odradza jednak czekanie na cud. W nadchodzącym sezonie nie liczy na rewelacyjne wyniki. Według niego jest na to jeszcze za wcześnie. Dopiero po dwóch latach możemy się spodziewać norweskich zawodników na podium. "Postawienie tego zespołu na nogi przypomina budowę domu. Trzeba zacząć od budowy fundamentów i wzniesienia ścian. Potem pokrycie dachem i urządzanie. Na końcu jest czas na detale. Dopiero kiedy to wszystko powstanie, będzie można ocenić, czy jest dobre czy złe. Zawodnicy muszą zrozumieć, że nie wolno im oceniać rezultatów w międzyczasie. Przecież nie wiadomo jak to wszystko zadziała, kiedy wszystkie szczegóły będą już dopracowane. A skoki narciarskie to tak skomplikowany sport, że da się pracować tylko nad jedną rzeczą naraz. Kiedy ona zostaje opanowana, dopiero wtedy można przejść do następnej" - tłumaczy Kojonkoski.

Fiński trener jest lubiany przez zawodników za swój wewnętrzny spokój oraz umiejętność wydawania prostych poleceń i zwięzłych instrukcji. "To człowiek, który wie, co robi. Ten spokój i pewność siebie udziela się też nam" - twierdzą Tommy Ingebrigtsen i Anders Bardal.

Kojonkoski wierzy, że wszyscy norwescy kadrowicze są w stanie wygrywać międzynarodowe zawody. - To długi proces, ale wszystko jest możliwe. Skoczkowie muszą być traktowani trochę jak mali chłopcy. Muszą czuć się dobrze i być w dobrym nastroju, nawet wtedy, gdy nie wszystko idzie po ich myśli. Muszą wierzyć, że są na dobrej drodze do sukcesu. Ich siła mentalna ma polegać na przekonaniu o tym, że zdążają w dobrym kierunku, nawet jeśli wyniki nie będą na to bezpośrednio wskazywać. Skoczkowie nie mogą zmuszać się do coraz większego wysiłku i cięższych treningów, jak na przykład biegacze narciarscy. Wykształcenie zbyt dużych mięśni skoczkom absolutnie szkodzi. Oni muszą używać tych mięśni, które już mają, ale efektywniej.

Cel na przyszły sezon? Kojonkoski: "Chcę pokazać zawodnikom kiedy robią coś dobrze i jaka jest różnica między tym, a czynnością, którą wykonywali źle". W programie były już testy w laboratorium w Dragvoll, które specjalizuje się w badaniach nad skokami narciarskimi. W czasie jednej sesji treningowej na skoczni zawodnik oddaje 15 skoków. To zajmuje około trzech godzin. Czas wyjścia z progu wynosi w każdym skoku 0,3 sekundy. Czyli razem 4,5 sekundy w czasie jednego treningu. "A ten ruch musimy wyćwiczyć w licznych skokach imitacyjnych w "nienaturalnych" warunkach, w laboratorium. Bez prądów powietrznych, bez strachu, bez publiczności, bez udziału sił grawitacji.. To właśnie w testach biomechanicznych możemy pokazać, co się dzieje źle i dlaczego. To bardzo ważne dla całego procesu treningowego" mówi fiński szkoleniowiec.

W maju i czerwcu najlepszy na treningach był Roar Ljoekelsoey. Ostatnio bardzo poprawili się Bjoern Einar Romoeren i Henning Stensrud. Razem z Sigurdem Pettersenem i Andersem Bardalem będą reprezentować Norwegię w czasie Letniego Grand Prix.