Obszerna i wzruszająca książka o człowieku, który zadziwił cały świat. Tragiczny krajobraz jego duszy potrafili zrozumieć tylko nieliczni.

Sam Adam Małysz mówił o Mattim Nykänenie, że to skoczek wszech czasów. Na szczycie sportowego sukcesu czekały na niego złote medale mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich oraz niezliczone rekordy. W dramatycznym życiu legendarnego Fina wydarzyło się jednak wiele rzeczy, o których nie wiedziała opinia publiczna.

Książka po raz pierwszy rysuje czytelnikom szczery obraz fińskiego skoczka - znakomitego sportowca, któremu towarzyszyły ADHD, problemy psychiczne i uzależnienie od alkoholu. Dla którego sława okazała się okrutną kochanką.

Życie to bal opiera się na obszernym materiale archiwalnym, wiedzy i doświadczeniu autorów oraz dużej liczbie wywiadów z krewnymi, przyjaciółmi i konkurentami Nykänena.

Niektórzy piszczeli z podekscytowania, inni nie mogli opanować śmiechu, jeszcze inni obserwowali spokojnie to, co się działo. Ale wszyscy mieli bardzo duże oczekiwania. Skłonności do szukania zaczepek pozostały chyba w domu, a ludzie, którzy zmieścili się na widowni tego wieczora, 21 lutego 1992 roku, mieli jeden cel: zobaczyć na żywo Mattiego Nykänena.

„Czadu, Matti!”, „Dawaj, Matti!”, te i tym podobne okrzyki zachęty rozlegały się to tu, to tam i niosły poprzez przypominający mgłę dym. Tym razem jednak widownia nie oczekiwała z niecierpliwością swojego ulubieńca pod zasnutą mgłą skocznią, lecz w małym barze HappyBeach w gminie Vaala. W pachnącej papierosami knajpie było dwa razy więcej ludzi niż zazwyczaj: według ostrożnych szacunków w scenę wpatrywało się 500 par oczu.

Większa część widowni najprawdopodobniej czuła wątpliwości. Czy to w ogóle prawda? Czy najlepszy skoczek wszech czasów, ten urwis ze skoczni, który bał się publicznych wystąpień, naprawdę ma zamiar wejść na scenę i po raz pierwszy, całkowicie bez przygotowania, zaśpiewać na żywo? Czy to jakiś żart?

Udzielając wywiadów dotyczących konkursów, Matti często sprawiał wrażenie niepewnego siebie, nawet jeśli akurat czuł się dobrze z samym sobą i sypał jak z rękawa zapadającymi w pamięć powiedzonkami. W czasie wspaniałej kariery często wylewał wewnętrzny ból przed mediami, odpowiadając na pytania w sposób dziwnie umniejszający sobie; zdarzało mu się odparować coś niegrzecznie, czasem uciekał przed dziennikarzami. Z tego powodu publiczność nie była pewna, czy Matti w ogóle odważy się wejść na scenę.

Ludzie najprawdopodobniej chętniej zobaczyliby żywą legendę na właśnie kończących się igrzyskach olimpijskich w Albertville. Jeszcze niedawno Matti energicznie szykował się, żeby wziąć w nich udział. Wielu gości w barze, a także kibiców przed telewizorami, miało zapewne nadzieję, że informacje o koncertach skoczka i nadchodzącym albumie to kaczki dziennikarskie. Panowało przekonanie, że wyczynowi sportowcy z reguły nie zostają gwiazdami estrady. Prawda była taka, że spora część Mattiego chciała tego lutowego wieczora stać przed morzem publiczności, jednak inna część bała się reakcji mediów.

Nie wierzono, że Matti poradzi sobie z wykonywaniem na scenie muzyki rozrywkowej. Problemem było też to, że wielu koncertujących artystów nosiło łatkę alkoholika. W latach 80., w okresie dobrej koniunktury gospodarczej, znalazło się sporo muzyków, którzy otwarcie opowiadali o swoich przygodach po pijaku lub na haju. Dlatego część Finów bała się, że ich ukochana ikona skoków podzieli ten sam los. Obawy były uzasadnione, ale poniewczasie.